کارخانه‌های راکد؛ ظرفیتی فراموش‌شده برای اشتغال و توسعه

کارخانه‌های راکد؛ ظرفیتی فراموش‌شده برای اشتغال و توسعه

در سال‌های اخیر بارها بر لزوم حمایت از تولید و مهار بیکاری تاکید شده، اما یکی از مهم‌ترین ظرفیت‌های موجود برای تحقق این اهداف، همچنان کمتر از حد انتظار مورد توجه قرار گرفته است؛ کارخانه‌های راکد و نیمه‌فعال. این واحدها می‌توانند بدون نیاز به صرف هزینه‌های سنگین برای زیرساخت‌های جدید، دوباره به موتور محرک اقتصاد محلی و ملی تبدیل شوند.

احیای کارخانه‌های راکد از چند جهت اهمیت دارد. نخست آنکه با راه‌اندازی مجدد این واحدها، فرصت‌های شغلی از دست‌رفته احیا می‌شود و امید به بازار کار در شهرها و مناطق صنعتی افزایش می‌یابد. دوم آنکه بازگشت این کارخانه‌ها به چرخه تولید، موجب افزایش عرضه کالا، کاهش فشار بر واردات و استفاده بهتر از سرمایه‌های موجود می‌شود. سوم آنکه فعال شدن این واحدها، به تقویت زنجیره تامین، حمل‌ونقل، خدمات فنی و بازارهای وابسته نیز کمک می‌کند.

واقعیت این است که ادامه تعطیلی کارخانه‌ها به معنای هدررفت سرمایه ملی است. سوله‌های خاموش، ماشین‌آلات بلااستفاده و نیروی کار بیکار، تصویری از ظرفیت‌هایی هستند که می‌توانند با برنامه‌ریزی و حمایت درست دوباره جان بگیرند. امروز احیای کارخانه‌های راکد نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت اقتصادی برای افزایش بهره‌وری، عدالت منطقه‌ای و تقویت تولید ملی است.

یادداشت از احمد رضا منزه