به گزارش خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت:در حالت عادی عضو هیأت مدیره یا مدیر عامل یکی از پر طرفدارترین باشگاههای آسیا به قول معروف باید حداقل دو تا پیراهن در حوزه مدیریت ورزش پاره کرده باشد تا به این جایگاه برسد ولی در ورزش ما، مدیریت ورزش نقش کالای تعارفی را برای سایر حوزههای مدیریتی دارد.
اکثر مدیران غیر ورزشی که وارد ورزش شدهاند نه در اوج، بلکه درست زمانی که در حوزه تخصصی خودشان مورد غضب واقع شدهاند و یا به دلیل فشار کار خسته شدهاند، چند صباحی برای رفع خستگی و به قول مربیان ورزش، ریکاوری، وارد حوزه مدیریت ورزش میشوند تا آبها از آسیاب بیوفتند و یا رفع خستگی شود و مجدد به حوزه تخصصی خودشان بازگردند. این چرخه سالهاست گربیانگیر مدیریت ورزش شده است و به همین دلیل هیچگاه این حوزه مدیریتی نتوانسته در جایگاه واقعی خود قرار بگیرد.
کافی است نگاهی به مدیران عامل و اعضای هیأت مدیره سابق باشگاهها بیاندازید تا متوجه شوید که تقریبا هیچکدام از آنها اکنون در حوزه ورزش حضور ندارند و به سر جای خود بازگشتهاند. در حالیکه اگر در رویدادهای مهمی مانند المپیک حضور پیدا کنید، متوجه عظمت و بزرگی جایگاه مدیریت ورزش در جهان خواهید شد. به راحتی قابل اثبات است که ریشه اصلی بسیاری از معضلات اجتماعی و دغدغههای فرهنگی و... در جامعه، قرار نگرفتن مدیریت ورزش در جایگاه درست خود است.
چطوریک مدیر صنعتی، اقتصادی، سیاسی، نظامی، عمرانی و... اجازه پیدا میکند به راحتی وارد حوزه مدیرت ورزش شود؟ آیا عکس این اتفاق هم ممکن است؟ آیا یک مدیر ورزشی میتواند بدون هیچ مانعی عضو هیأت مدیره یک بنگاه اقتصادی یا صنعتی شود؟ حوزه مدیریتی ورزش نباید پارکینگ سایر حوزههای مدیریتی باشد تا مدیرانشان برای استراحت و بازیابی توانایی از دست رفته یا رفع اثرات سوء مدیریتشان، چند صباحی وارد حوزه ورزش شوند و بعد از رفع شدن مشکلات مجدد به حوزه تخصصی خود بازگردند.
